En dan zit mijn tijd bij Bushwise er ineens al weer op. Mijn studietijd is omgevlogen en dan is het ook ineens al weer ruim twee maanden geleden dat mijn laatste blog online is gekomen. Om een beetje orde op zaken te stellen en de afgelopen twee maanden zo goed mogelijk samen te vatten zal ik in korte tijd drie blogs online zetten met al mijn belefenissen van de afgelopen tijd. Er valt namelijk genoeg te vertellen over alles wat ik de afgelopen maanden heb mogen meemaken.
Na mijn vrije week in KwaZulu-Natal barstte het vierde semester meteen in alle hevigheid los met een hele rits aan praktische toetsen. Op de eerste maandag kregen we te horen dat we de maandag daarop een examen zouden hebben over de meest voorkomen zoogdieren, reptielen, amfibieën, vissen en geleedpotigen van de savanne. Toen ik voorzichtig polste of we dan ook een lijst konden krijgen met wat de meest voorkomende dieren in de omgeving zijn, werd verschrikt gereageerd, of we die lijst niet in januari meteen gekregen hadden. Aangezien niemand van een lijst had gehoord, werd het examen een paar dagen opgeschoven en kregen we de betreffend lijst alsnog overhandigd. Naast dit examen hadden we echter ook nog een praktijktoets van bomen en grassen, een examen van vogels en vogelgeluiden, het 4×4 rijexamen en de oefenexamen- en examendrives op het programma staan. Dus veel schoten we niet op met een paar dagen uitstel. Binnen de kortste keren klonken uit de verschillende rondavels op de campus een hele dag door geluiden van zoogdieren, vogels en kikkers en cirkelden er groepjes studenten rondom de bomen op de meest gebruikte looproutes.
Gelukkig betekenden de oefenexamendrives ook dat we weer regelmatig in de auto mochten klimmen om een rondje op Makalali te rijden. Ik was zelf als laatste aan de beurt voor mijn oefenexamen, dus mocht ik eerst lekker als gast met mijn medestudenten meerijden en afkijken hoe zij de drive aanpakten, om hier nog zoveel mogelijk van te leren. Ondertussen werden we volop verwend met leeuwenwelpjes, nijlpaarden, waterbokken en steenbokken gedurende de drives. Mijn eigen oefenexamendrive ging redelijk goed, hoewel ik een kapitale fout maakte door de avond van te voren, toen ik ontdekte dat de auto een lekke band had, de band te wisselen, maar vervolgens te vergeten de wielmoeren aan te draaien, toen de auto weer op de grond stond. Toen we ’s ochtend vroeg het hek uit reden merkte de trainer gelukkig meteen dat er iets mis was, nog voordat het reservewiel een eigen leventje ging leiden. Snel draaien ik de moeren alsnog aan en konden we veilig de weg weer op.
Tijdens mijn examendrive was ik misschien wel een heel klein beetje zenuwachtig. Mijn examinator was Ben Coley, een gerenommeerd vogelkenner en sterrenkundige in Zuid Afrika. Niet direct mijn topkwaliteiten qua kennis, maar ik was vastbesloten me van mijn beste kant te laten zien. Alles wat er vervolgens ook maar mis kon gaan, ging dan ook hopeloos mis. Bij de ingang van Makalali hangen een paar kunstig gevormde wevernesten en ik wist mijn gasten te vertellen dat deze vaak door waxbills worden overgenomen. Toen Ben vervolgens vroeg of waxbills dan zelf geen nest kunnen weven, vertelde ik vol overtuiging dat ze inderdaad zelf geen nesten maken. Ik zag echter aan zijn reactie meteen dat dit lariekoek was, dus mijn eerste huiswerkopdracht had ik al binnen. Vervolgens dreigde ik op weg naar de dam de weg kwijt te raken, maar gelukkig wist een van mijn medestudenten me subtiel de goede kant op te loodsen. Bij de dam reed ik nog bijna een venijnige doornstruik in, waar mijn gasten voor weg moesten duiken en toen ik vervolgens ruim een uur te laat op mijn plek voor de drinkstop aankwam en de zonsondergang compleet had gemist, gaf ik het al bijna op mijn examen te kunnen halen. Toen de jakhalzen vervolgens aan hun avondzang begonnen, besloot ik ze ook nog even gevlekte hyena’s te noemen, of misschien toch jakhalzen, of eigenlijk wist het echt even niet meer.
De leeuwen voegden zich echter bij het gehuil van de jakhalzen en blij als een kind vroeg Ben of ik hem de leeuwen kon laten zien. Ik gaf aan dat dit helaas niet kon, aangezien het al bijna donker was en de leeuwen aan de andere kant van de vlakte waren. Vervolgens gaf Ben aan dat hij, buiten mijn examen om, echt heel graag de leeuwen wilde zien en aangezien ik het gevoel had toch al gezakt te zijn, besloot ik het erop te wagen en achter de leeuwen aan te gaan. Met een spotlight in de aanslag reden we in het donker over de vlakte, mijn allereerste rit in het donker op Makalali überhaubt. Helemaal aan het andere eind spotte ik een leeuwin die languit over de weg lag. Ik reed voorzichtig tot op een meter of twintig afstand en zette de motor uit. Vervolgens doemden er nog twee leeuwinnen uit de duisternis op en gedrieën kwamen ze recht op de auto afgelopen. Vlak voor de auto bleven ze even staan, terwijl ze me zowel nieuwsgierig als intimiderend recht in de ogen staarden. Vervolgens liepen ze één voor één vlak langs de auto, op nog geen drie meter van me af en verdwenen terug de duisternis in. Deze ontmoeting maakte dusdanig veel indruk, dat het hele examen me gestolen kon worden. Ik gidste mijn gasten echter netjes naar huis en gaf op de brug richting campus nog even een volledige demonstratie van mijn kennis van de sterrenbeelden en planeten. Terug op de campus gaf Ben me ruim een uur lang feedback en huiswerktaken, voordat hij tussen neus en lippen door vermeldde, dat ik geslaagd was. Blijdschap, stress en oververmoeidheid vochten vervolgens om voorrang toen ik het blijde nieuws met het thuisfront deelde.
Nadat alle drives waren afgerond en iedereen gelukkig geslaagd was, begonnen we met de eerste wandelsafari’s. Te voet trokken we er samen met twee trainers met een geladen geweer op uit om de dieren op Makalali vanuit een ander perspectief te bekijken. Het geweer dient uitsluitend als laatste redmiddel in een ongelukkige ontmoeting, maar is gelukkig vrijwel nooit nodig. Het aanschouwen van neushoorns, leeuwen en buffels en zelfs een eenvoudige impala of duiker, terwijl je op gelijke hoogte staat en even kwetsbaar bent, was echter weer een nieuwe ervaring. Ik had het geluk onder andere een kudde neushoorns tegen te komen, die in de rivier ging drinken, terwijl wij rustig langs de waterkant zaten te kijken. Na mijn eerdere ontmoeting vorig semester, maakten de dieren nog net zoveel indruk met hun gigantische en tegelijkertijd gemoedelijke verschijning.
Een van de laatste dagen van het semester hadden we eindelijk onze sleep-out. Rond het middaguur pakten we met de hele groep onze spullen, om een nacht op Makalali onder de sterrenhemel door te brengen. Een nacht doorbrengen is denk ik de meest treffende benaming, want echt geslapen heb ik niet. ’s Avonds hebben we urenlang gezellig met z’n allen rond het kampvuur gezeten. Toen om elf uur mijn ‘nachtwacht’ begon en ik met mijn spotlight de groep moest beschermen, hoorde ik al snel geritsel in de bosjes. Een uur lang scheen ik regelmatig rond in de duistere wildernis, terwijl het geluid alsmaar dichterbij kwam. Toen om twaalf uur mijn nachtwacht afliep en medestudent Brian me kwam vervangen, was het geritsel overgegaan in het luide kraken van omvallende bomen. Brian heeft echter een gehoorbeperking en had geen idee waar ik het over had, dus besloot ik hem, voor de zekerheid en vooral vanwege mijn eigen nieuwsgierigheid, het volgende uur te vergezellen tijdens de nachtwacht. Na ongeveer een kwartier was het geluid zo dichtbij dat zelfs Brian het hoorde en uiteindelijk verscheen ongeveer dertig meter van ons kamp een olifant uit de bosjes. Statig liep het enorme mannetje over de weg en verdween aan de overzijde weer net zo snel als hij gekomen was. De rest van het uur hoorden we het kraken en ritselen langzaam in de verte verdwijnen, zodat ik met een gerust hart vanuit mijn slaapzak naar de overweldigende sterrenhemel kon gaan staren.
Hier staarde ik voor mijn gevoel in de vroege en vooral koude ochtend nog steeds naar, toen ik ineens een van de nachtwachten langs hoorde rennen om de trainers te wekken. Twee leeuwinnen hadden besloten om in alle vroegte ons kamp te bezoeken. Voordat ik uit mijn slaapzak geklommen was, waren ze echter al weer verdwenen, maar tegen die tijd was het hele kamp wakker, zodat we met z’n allen van de zonsopkomst konden genieten. Een nachtje onder de sterrenhemel met zijn schitterende Melkweg, jankende jakhalzen als avondzang, nachtelijk bezoek van een zes ton wegende bulldozer, leeuwinnen als wake-up call en een zonsopkomst aan het kampvuur. Mooier kan ik het me hier toch echt niet wensen. Na de eerste semesters met name in de boeken te hebben doorgebracht, zijn we nu eindelijk daar waar we voor gekomen zijn, om de dagen en zelfs de nacht in de bush door te brengen.
Zonnige en warme groeten!
Wat een belevenissen Aike…. Dit zijn herinneringen voor het leven.
Ik denk dat mijn slaapzak nat was geweest vd stress, maar ja jij gaat hier natuurlijk voor. 😍😍 ben benieuwd naar de andere blogs😜🥰
Geweldig om jouw belevenissen te lezen, geniet ervan, groetjes Hans en José
Whow, dit ga je allemaal nooit meer vergeten. En dan die prachtige foto’s allemaal!!!
Geweldig zeg en gefeliciteerd . Ben heeft je wel getest zeg 😅. De foto’s en verhalen zijn weer zo mooi. Astrid wat een doorzetter ben je . Wat een avonturen en ervaringen.
Sjoon beleavenisse en foto’s! Maak mer veul herinneringen:)
Amuseer dich in Hoetspruit!
Om ‘t ek hoofse dich neet meer druk te make..;)
Groetjes oet Millen