Verscholen in de bosjes

De ochtend van het officiële FGASA-examen is aangebroken. Vanaf het laatste Bushwise-examen twee weken geleden, heeft de hele groep hier met spanning naartoe geleefd en hard voor gestudeerd. Een wat vreemde tijd voor mij, want voor het eerst deze cursus had ik echt vrije tijd. Aangezien ik het FGASA-examen online al gehaald heb, kon ik me de afgelopen vrije week volledig focussen op het bijwerken van mijn werkboek en het studeren van bomen en vogels voor de praktijktoetsen die nog gaan komen. Daarnaast heb ik ook van de gelegenheid gebruik gemaakt, om onze uitgestrekte campus wat beter te verkennen en lekker te ontspannen.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

De laatste weken van vorig semester stonden, naast de laatste Bushwise-examens, volledig volgepland met drives op het reservaat. Ik heb nog twee keer voor gids mogen spelen achter het stuur en daarnaast veel uren doorgebracht als gast, terwijl mijn medestudenten mij door Makalali gidsten. Gelukkig stelde het dierenleven ons niet teleur en hadden we weer een paar bijzondere waarnemingen, waaronder een troep leeuwen die vers aan hun middagmaal begonnen waren. We hadden de kudde zebra’s nog zien rennen voor hun leven en wisten dus, toen we de leeuwen vonden, dat de prooi vers was. Dit was een mooie gelegenheid om de hiërarchie in een troep leeuwen aan het werk te zien.

Hoewel het over het algemeen de vrouwtjes zijn die de jacht leiden en de prooi neerhalen, mag het dominante mannetje, of in dit geval het duo mannetjes, als eerste eten. De vrouwtjes waren echter ongeduldig en toen ze zagen dat de mannetjes de welpen toestonden mee te eten, kwamen ze schoorvoetend dichterbij. Na enkele niet mis te verstane waarschuwingen, ontstond er een hoop consternatie, waarbij vervolgens de twee mannetjes begonnen te vechten. De vrouwtjes en welpen maakten zich snel uit de voeten en uiteindelijk besloot ook één van de mannetje af te druipen en veilig achter onze gamedriver te gaan liggen uitbuiken. Het overwinnende mannetje liet vervolgens één voor één de welpjes en daarna de vrouwtjes mee-eten en tegen de avondschemering was er weinig meer over van de zebra.

• 

• 

Tijdens de drives hebben we halverwege ook altijd even een koffiepauze, waarbij de gids van dienst een klein tafeltje opzet en ons van koffie, thee en rusks voorziet. Tijdens een van deze koffiepauzes vroeg in de ochtend, stonden we net van ons kopje koffie te genieten, terwijl we te voet de vlakte wat aan het verkennen waren, toen een van mijn medestudenten achter de bosjes naast onze gamedriver ineens een troep leeuwen opmerkte. Deze leeuwen waren vanaf nog geen vijftig meter afstand aandachtig onze koffiepauze aan het aanschouwen. Dit was waarschijnlijk onze kortste koffiepauze tot nu toe…

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Tijdens een andere drive waren we net even uitgestapt om op de zandweg voor ons wat sporen te bestuderen, toen we vanuit de bosjes een duidelijke waarschuwing te horen kregen. Nog voordat we ons konden omdraaien, sprong een grote mannetjesleeuw twintig meter voor ons de weg over. Ik durf niet met zekerheid te zeggen wie zich sneller uit de voeten maakte, wij of de leeuw, maar de sporen hebben we in ieder geval niet meer gezien. Dit soort momenten herinnert je eraan dat, ondanks dat de drives meestal gevuld zijn met bomen, vogels en kuddes impala’s, zebra’s en wildebeesten en de bush soms compleet verlaten lijkt, altijd onverwachts een van de zeldzamere soorten, zoals leeuwen, olifanten of neushoorns, kan opduiken uit de bosjes.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Tijdens de vrije week hebben we, tussen het studeren door, met de studenten die achtergebleven waren op de campus, de Blyde River Canyon hier in de omgeving bezocht. Deze canyon, aan beide zijden omgeven door hoge, granieten rotswanden, is een groene oase van bossen, midden in het door savanne gedomineerde landschap van deze omgeving. We hadden een pittige, zestien kilometer lange wandelroute uitgezocht en vertrokken vol goede moed, vroeg in de ochtend. Het rotsachtige pad leidde ons al snel diep de bossen in en op verschillende plekken konden we genieten van het prachtige uitzicht over de bergen en het stuwmeer van de Blyde River beneden ons. Af en toe moesten we meer klimmen dan lopen en op sommige plaatsen was het pad zo sterk begroeid dat we onder de stekelige Sicklebush door moesten kruipen. Ik was erg blij met mijn hoed, die me tegen de meeste doorns beschermd heeft. De dichtbegroeide, bergachtige omgeving deed me meermaals terugdenken aan mijn tijd op Lajuma, mijn eerste bezoek aan Zuid Afrika, bijna vijf jaar geleden alweer. Het pad wordt niet voor niets hippo-trail, ofwel nijlpaardenpad, genoemd, want op meerdere plaatsen kwamen we de territoriale markeren van nijlpaarden tegen. Dit weerhield ons er echter niet van, toen we na acht kilometer ploeteren eindelijk de waterval bereikten, een duik in het koele water te nemen.

Na twee uurtjes te hebben gezwommen, in de zon te hebben gelegen en onze lunch te hebben verorberd, leidde de terugweg ons langs dezelfde route. Tegen die tijd had het zonnige weer echter plaats gemaakt voor onweerspellende wolken, waardoor we de terugtocht in record tempo moesten afleggen. Voor sommigen bleek de uitdagende route net iets meer gevraagd, dan ze gewend waren en toen we uiteindelijk de auto weer bereikten, net toen de regen losbarstte, was iedereen uitgeput. De prachtige route was de vele schrammen, spierpijn en verbrande rug echter meer dan waard.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

De rest van de vrije week was het stil op de campus en was iedereen druk aan het werk. De plaatselijk apenfamilie had echter opgemerkt dat, aangezien wij maar met z’n zessen waren, ze nu in de meerderheid waren en dat lieten ze ons merken. Meermaals hebben ze de keuken en vuilnisbakken overhoop gehaald op zoek naar voedsel. Tijdens onze wandeltocht in de Blyde River Canyon hadden ze zelfs ingebroken in mijn rondavel en een deel van mijn proviand voor de week verorberd.

’s Nachts als de apen slapen, zijn het de honingdassen die de scepter zwaaien in de keuken. Nog crimineler dan de apen, struint het duo honingdassen iedere nacht door de keuken, klautert over de tafels en het aanrecht en ze weten zelfs behendig de koelkast te openen. Afgelopen zaterdagavond, toen ik nog even op bed lag te lezen, wist ik ze echter op heterdaad te betrappen, terwijl ze de prullenbakken omkieperden op zoek naar wat lekkers. Geamuseerd keek ik vanachter het raam toe, hoe ze door de keuken scharrelden. Toen ze vervolgens de koelkast open deden, besloot ik toch maar even in te grijpen. Ik liep met mijn zaklamp naar buiten en joeg het duo, dat al aan het braaivlees en de melk begonnen was, de keuken uit. Achteraf niet het slimste idee, aangezien zelfs leeuwen en luipaarden de zeer agressieve en onbevreesde honingdas normaal gesproken uit de weg gaan, maar daar dacht ik in mijn enthousiasme even niet bij na. Deze dieren besloten gelukkig braaf de bosjes in te gaan, vanwaar ze me bleven bespieden. Ik ruimde de koelkast weer in en besloot deze vervolgens op slot te doen, zodat ze, naar ik dacht, geen schade meer konden veroorzaken. De honingdassen hadden echter andere plannen. Toen ik de volgende morgen de keuken binnenliep, had het duo honingdassen, vrij mollige diertjes van nog geen halve meter hoog, de twee meter hoge koelkast uit wraak omver geworpen. Ze waren er uiteindelijk niet meer in gekomen, maar onze koelkast had de klap helaas niet overleefd en een deel van de inhoud was niet meer eetbaar, dus hun wraak heeft vast zoet gesmaakt.

• 

• 

• 

Inmiddels is het nieuwe semester weer begonnen. Als mijn medestudenten het examen straks achter de rug hebben en iedereen zijn feedback van het tweede semester heeft gekregen, staan weer nieuwe drives op het programma. De groepen zijn opnieuw ingedeeld, dus morgen mag ik voor een grotendeels nieuwe groep mijn kunsten als safarigids weer vertonen. Gelukkig hebben we op dit moment na ruim een week eindelijk weer een beetje wifi, zodat ik wat nieuwe verhalen en wetenswaardigheden aan mijn arsenaal kan toevoegen. Vanaf volgende week staan dan eindelijk de eerste schietlessen op het programma. Ik weet niet precies wat ik daar van moet verwachten, maar ik kijk er in ieder geval naar uit.

Zonnige en warme groeten!