Natuurlijke buren

Zes weken zijn alweer voorbij, sinds pap en Ingrid me naar Brussel brachten voor het begin van mijn grote avontuur. “Time flies when your having fun”, zeggen ze ook wel. Maar de tijd vliegt vooral wanneer je druk bent met studeren voor examens, game drives voorbereiden en een heleboel bomensoorten en vogelgeluiden uit je hoofd leren, heb ik inmiddels gemerkt. Er is hier weinig tijd om stil te zitten of even te relaxen, of om een blog bij te houden bijvoorbeeld. Maar ik geniet wel intens van elk moment hier in de bush, ver van de bewoonde wereld af.

Vorige maand hebben we een heuse tropische cycloon over ons heen gekregen op de campus en in de nasleep hiervan, heeft het ruim twee weken bijna voortdurend geregend. Gelukkig zijn de temperaturen hier uiterst aangenaam, dus een beetje regen is nooit slecht. De wegen op de campus en het nabijgelegen reservaat zijn hier echter niet op berekend en dus was het zowel te voet als met de auto enkele weken ploeteren om vooruit te komen. Mijn hardloopschema raakte volledig uit beeld, aangezien de hoofdweg te voet onbegaanbaar was en het water in de dam op de campus steeg met de dag, tot uiteindelijk 15 cm onder de laagst gelegen rondavel. Gelukkig waren we goed voorbereid en hadden we alle waardevolle en kwetsbare spullen in de auto’s opgeslagen. De storm mistte ons uiteindelijk grotendeels en het rieten dak van onze rondavel bleek bestand tegen de vele regen. Inmiddels zijn de wegen weer grotendeels opgedroogd en gerepareerd en kan ik weer volop hardlopen. Voor de natuur is al dit water natuurlijk fantastisch en jarenlang droogstaande rivieren stromen nu weer volop.

In de vrije week zijn we met een groep van negen personen drie daagjes naar Kruger geweest. Door de hevige regen vooraf en tijdens ons verblijf, werd dit een avontuurlijke onderneming. We hadden namelijk twee goed uitgeruste four-wheel-drives en een klein fiatje als vervoersmiddel. En ploegen door bijna een halve meter water, bleek voor die laatste een beetje hoog gegrepen. Gelukkig was de gecombineerde kracht van de drie auto’s voldoende om iedereen weer op het droge te krijgen. We werden rijkelijk beloond voor al onze inspanningen met schitterende waarnemingen van leeuwen, olifanten, hyena’s, bavianen en enkele zeldzame vogels als de Southern ground hornbill en de kori bustard. Het meest indrukwekkende was echter mijn eerste waarneming van Afrikaanse wilde honden. Twee dagen achter elkaar hadden we het geluk om een roedel van zes wilde honden te zien. Het mooie aan deze dieren is dat ze, in tegenstelling tot de meeste andere diersoorten, extra zorg dragen voor zieke of gewonde familieleden. Een van de wilde honden was gewond geraakt aan een achterpoot en in de tijd die wij doorbrachten bij de dieren, zijn vrijwel alle andere leden van de roedel even komen snuffelen en kijken of het goed ging met hun gewonde familielid. Toen we ze de volgende dag wandelend langs de weg tegen kwamen, liep het gewonde dier ook niet in zijn eentje achteraan, maar werd hij steeds vergezeld door elkaar afwisselende soortgenoten. Deze hechte band tussen familieleden is zeldzaam in het dierenrijk, maar daardoor extra bijzonder om van dichtbij te zien.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Na de paar dagen in Kruger was het terug op de campus meteen weer tijd om aan het werk te gaan. De eerste dag na de vrije week waren er namelijk drie examens te schrijven. Gelukkig hebben we een clubje zeer gemotiveerde studenten op de campus, die het studeren een stuk gemakkelijker en leuker maken. We schrijven eindeloze schema’s op het bord en vragen elkaar constant af om alle benodigde kennis erin te stampen. Inmiddels heb ik de feedback terug van mijn eerste semester en het harde werken heeft tot nu toe zijn vruchten afgeworpen.

• 

• 

• 

De eerste eigen game drives zitten er inmiddels ook op. Na in het eerste semester twee keer een uurtje te hebben mogen oefenen, was vorige week mijn eerste echte gamedrive. Dit houdt in: de avond van tevoren tijdens het eten gastvrouw spelen voor de medestudenten uit jouw groep, ’s ochtends een briefing geven met alle veiligheidsvoorschriften en wat mee te nemen, en vervolgens drie uur door het reservaat Greater Makalali te rijden en je medestudenten zoveel mogelijk bij te brengen over de plaatselijke plant- en diersoorten, met halverwege een pauze waarbij je je ‘gasten’ voorziet van koffie of thee met wat rusks, de Zuid Afrikaanse equivalent van beschuit. Ik had enkele wetenswaardigheden voorbereid en gelukkig waren de jakhals en het nijlpaard bereid om mee te werken en braaf op te komen draven voor mijn verhaal. Daarnaast had ik het geluk dat mijn groep als enige de hele week nog geen leeuwen had gezien en precies tijdens mijn drive werd een een koppeltje parende leeuwen gespot langs de waterkant. Dus het eerste uur van mijn drive werd volledig opgevuld door de koning (en koningin) van het dierenrijk. Er is nog veel werk aan de winkel voordat ik volledig zelfstandig mijn game drives kan verzorgen, maar ik geniet van elk moment achter het stuur.

• 

• 

• 

• 

• 

Ik begin me steeds meer thuis te voelen op de campus en hoe meer tijd ik buiten doorbreng, hoe meer bijzondere diersoorten ik hier tegenkom. Aangezien veel Zuid Afrikaanse medestudenten in de vrije week naar huis waren, werd de campus ook wat drukker bezocht door onze natuurlijke buren. Zo ben ik inmiddels, als ik ’s avonds alleen terug wandel van het klaslokaal naar mijn rondavel al meerdere malen een Afrikaanse civet tegengekomen. Zeer bijzonder, aangezien ik mijn volledige Master Thesis onderzoek naar deze soort heb uitgevoerd, zonder hem in levende lijve tegen te komen. Ook heb ik een avond bezoek gekregen van een stekelvarken en is onze koelkast meerdere malen geplunderd door een honingdas, met als gevolg dat we deze nu ’s avonds moeten barricaderen met gekantelde tafels. De cameraval vlak bij de keuken en toiletgebouwen heeft zelfs één nacht een luipaard opgevangen. Ook overdag krijgen we af en toe bezoek. Zo heb ik inmiddels al een boomslang, duizendpoot-eter en pufadder gezien en in de vrije week heeft een olive grass snake de hele dag naast mijn voordeur in de zon gelegen. De vervet apen verblijven graag vlak bij de keuken en recentelijk ook de tamme eekhoorn Timmie. Timmie is grootgebracht door een van onze trainers en vindt het leuk tijdens het eten van schoot naar schoot te springen en al rondrennend een hoop chaos te veroorzaken. Helaas bijt ze nogal graag, dus we mogen haar vooral niet teveel aandacht geven. Maar gezellig is het wel om een soort van huisdiertje te hebben.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

De komende twee à drie weken staan nog volledig in het teken van studeren en examens maken. Daarna komt voor mijn medestudenten het officiële FGASA examen, dat ik gelukkig al online gemaakt heb, wat mij wat meer ademruimte geeft om mijn praktische kennis van bomensoorten en vogelgeluiden te verbeteren. Na dit examen zullen we veel meer praktijklessen gaan krijgen. Zo staan naast de drives, ook sporen zoeken, een fourwheeldrive besturen over moeilijk terrein en schietlessen op het programma vanaf volgend semester. Maar eerst dus nog even bikkelen om de benodigde theorie te voltooien en mijn verkregen bijnaam als ‘doctor’ (volgens mijn trainer Darren schrijf ik bij iedere vraag tijdens de examens een volledige thesis over het betreffende onderwerp) eer aan te doen.

Warme groeten uit het verre zuiden!

… En dan is het blog eigenlijk al af, heb je ineens de beste denkbare sighting. We hadden al gehoord dat er een karkas van een giraffe gevonden was de vorige dag, dus vanmiddag toen de game drive begon, reden we meteen die kant op, om te kijken of de leeuwen, die de giraffe geveld hadden, nog aanwezig waren. Helaas was er geen activiteit behalve enkele gieren en een jakhals. Na een rondje door het reservaat gemaakt te hebben en een koffiepauze, gingen we vlak voor zonsondergang terug naar het karkas en opnieuw was er geen activiteit. Net toen we weg reden, kwam er echter een grote mannetjesleeuw onze kant op gelopen. Snel reden we terug en zochten een mooi plekje uit op ongeveer tien meter afstand. Vervolgens kwam niet alleen de mannetjesleeuw zijn avondmaaltijd nuttigen. Twee piepkleine welpjes hadden het lef om het vlees precies onder de neus van hun vader uit te halen. Gelukkig zijn leeuwen echte familiedieren en vond vaders het niet erg zijn maaltijd met zijn kroost te delen. Van een afstand keken twee vrouwtjesleeuwen aandachtig toe. Zelf toen het mannetje op een gegeven moment het karkas verliet en de twee welpjes alleen achter bleven vlak bij onze auto, leken de vrouwtjes het met een gerust hart te aanschouwen. Helaas werd het al snel te donker en moesten we terugkeren naar de campus, maar mijn eerste waarneming van leeuwenwelpjes is 100% onvergetelijk!

• 

•